ที่บอกว่าเรื่องมีปัญหาเพราะก่อนที่การซื้อขายจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันอาทิตย์ (ที่ 28 มีนาคมที่ผ่านมา) ทางด้านนาย Li Shufu ประธานของ Zhejiang Geely Holding Group บริษัทแม่ของ Geely ออกมาบ่นตามสื่อว่า การซื้อขายยังไม่ได้บทสรุปสักที แถมตัวเขาเองก็บอกว่า ถ้าการเจรจาจะล้มก็ไม่ใช่พวกเขาอย่างแน่นอน

เพราะดูเหมือนว่าปัญหาที่เกิดขึ้นจะอยู่ทางฝั่งฟอร์ดว่าจะเอาอย่างไรกันแน่กับเรื่องนี้ เนื่องจาก ณ ปัจจุบัน Geely เป็น Bidder หรือผู้ยื่นเสนอราคาเพียงรายเดียวและมีศักยภาพที่สุดสำหรับการซื้อกิจการของวอลโว่ อีกทั้งทางฟอร์ดก็ยอมรับการเป็น The First Bidder ของ Geely แล้ว แต่ไม่ยอมขยับการเจรจาให้เดินหน้าไปสู่ตอนจบสักที

จุดเริ่มต้นของการขายกิจการที่ไม่ทำกำไรก็เป็นผลมาจากแผนฟื้นฟูกิจการของ ฟอร์ด ซึ่งฟอร์ดดำเนิน งานในส่วนนี้เร็วกว่าเพื่อนร่วมชาติ ก็เลยทำให้ไม่เจ็บหนักเท่าไร และตรงนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฟอร์ดมีสถานะที่มั่นคงกว่า และไม่ต้องเข้ากระบวนการฟื้นฟูกิจการตาม Chapter 11 เหมือนกับจีเอ็มและไครสเลอร์ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน 2009

การเข้ามาของ อัลลัน มูลัลลี่ จากบริษัท โบอิ้ง เพื่อดำรงตำแหน่งซีอีโอในวันที่ 5 กันยายน 2006 ถือเป็น 'จุดเริ่มต้นของการล้างบางผลผลิตที่ไม่ทำกำไร' โดยเฉพาะในกลุ่มแบรนด์รถยนต์ระดับหรูจากยุโรปที่ฟอร์ดกว้านซื้อ เพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ในยุคของ จากส์ แนสเซอร์ ซีอีโอที่ดำรงตำแหน่งในช่วงทศวรรษที่ 1990

มูลัลลี่ประกาศเปรี้ยงออกมาเลยว่า 'ไม่เสียดาย' และ 'ไม่เสียใจ' ในการตัดแบรนด์รถยนต์ที่ไม่ทำประโยชน์ออกไป และที่น่าสนใจคือ การขยับตัวก่อนของฟอร์ด แม้จะเจ็บปวดก่อน แต่ทำให้พวกเขาสามารถเดินหน้าไปได้อย่างมั่นใจ และมั่นคง เพราะบริบทของอุตสาหกรรมรถยนต์ และเศรฐกิจโลกที่ฟอร์ดต้องเผชิญในช่วงนั้น ยังถือว่าระเบิดยังไม่ลง เหมือนกับช่วงที่ไครสเลอร์และจีเอ็มโดน เพราะกิจการดันมาง่อนแง่นเอาในช่วงวิกฤตการณ์ทางการเงิน หรือ แฮมเบอร์เกอร์ ไครสซิส

แอสตัน มาร์ติน เป็นรายแรกที่เดินออกจากเครือไปซบกับกลุ่มทุนในอังกฤษเมื่อต้นปี 2007 ซึ่งว่ากันว่ามี เดวิด ริชาร์ดส์ นายใหญ่ของ Prodrive และอดีตผู้ควบคุมทีม F1 ของ B.A.R. ฮอนด้าเป็นเสาหลัก ตามด้วยการขายแพ็คคู่ของ แลนด์โรเวอร์ และ จากัวร์ ไปให้กับ ทาทา มอเตอร์ ในปี 2008 โดยที่เหลือค้างเพียงรายเดียวที่เพิ่งจะมาตัดสินใจขายเอาในช่วงปลายปี 2008 คือ วอลโว่

ส่วนเกินของฟอร์ดถูกขายออกไป และขายได้หมด ซึ่งต่างจากจีเอ็ม โดยเหตุผลนอกจาก ความน่าสนใจในตัวแบรนด์ของตัวเองแล้ว ยังอยู่ที่ช่วงเวลาในการขายที่บรรยากาศในทุกๆ ด้านยังดูดีอยู่

สำหรับวอลโว่เอง เชื่อว่าฟอร์ดคงทำใจยากเหมือนกันในการขาย เพราะชื่อชั้นของแบรนด์ก็อยู่ในระดับดี แม้ว่าผลประกอบการที่ผ่านมา จะมีตัวเลขในบัญชีเป็นสีแดงมากกว่าดำ แต่ด้วยความคิดในการลดต้นทุนการผลิต ด้วยการนำรถยนต์ของวอลโว่หลายรุ่น มาแชร์พื้นฐานร่วมกับรถยนต์ของ ฟอร์ด และ มาสด้า น่าจะทำให้ต้นทุนในการผลิตลดลงมาก แถมช่วงที่ผ่านมา ยอดขายของวอลโว่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ซึ่งตรงนี้น่าจะยังเป็นจุดที่ทำให้ฟอร์ดเกิดอาการลังเลว่าจะขายหรือไม่ขายดี

แต่สุดท้ายด้วยการตัดสินใจที่จะทุ่มให้กับแบรนด์หลัก หรือ Core Brand และพาฟอร์ดกลับไปสู่ยุคดั้งเดิมก่อนใช้เงินกระจาย ทำให้พวกเขาตัดสินใจขายวอลโว่ออกไปดีกว่า

การซื้อขายในครั้งนี้ Geely จ่ายเงินจำนวน 1,800 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 59,400 ล้านบาท ซึ่งถือเป็นการทำธุรกรรมทางด้านการซื้อขายกิจการรถยนต์ในต่างประเทศ ของบริษัทรถยนต์จีนที่มีมูลค่าสูงสุดเท่าที่เคยมีมา โดยเงินส่วนนี้จะแบ่งออกเป็นการจ่ายเงินสดจำนวน 1,780 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 58,740 ล้านบาทให้กับฟอร์ด และอีก 200 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 6,600 ล้านบาทสำหรับสิทธิ์ในการเข้าควบคุมและบริหารกิจการของวอลโว่อย่างเต็มรูปแบบ ซึ่งก็รวมถึงการถือครองทรัพย์สินทางปัญญาของวอลโว่

เรียกว่าขายแบบขาดทุนเหมือนกัน เพราะฟอร์ดซื้อกิจการของวอลโว่มาอยู่ในเครือเมื่อปี 1999 ด้วยเงินถึง 6,400 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 211,200 ล้านบาท ขณะที่ทางมิสเตอร์ Li ว่า ราคาในการซื้อขายครั้งนี้กับ Geely  ‘สมเหตุผลดีอยู่แล้ว’ และทางฟอร์ดเอง ก็แฮปปี้กับตัวเลขที่ทาง Geely เสนอมา

การดำเนินการซื้อขายกิจการของวอลโว่กับทาง Geely เริ่มขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม 2009 หรือร่วม 1 ปี หลังจากที่ฟอร์ดประกาศอย่างเป็นทางการว่า จะขายกิจการของวอลโว่อย่างแน่นอน แต่ดูเหมือนว่าความเคลื่อนไหวจะเป็นไปอย่างช้าๆ และไม่มีข่าวออกมาให้ติดตามมากนักเหมือนกับการซื้อขายกิจการของซาบ, ฮัมเมอร์ และแซทเทิร์นจากค่ายจีเอ็ม จนกระทั่งทางมิสเตอร์ Li ต้องออกมาบ่นในช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมาถึงความล่าช้า

ตามรายงานของรอยเตอร์ที่มีออกมาก่อนหน้านี้ ทาง Zhejiang Geely Holding Group มีความพร้อมที่จะควักเงินจำนวน 2,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 66,000 ล้านบาท ในการเทคโอเวอร์กิจการของวอลโว่ในครั้งนี้ และการดำเนินการ ควรจะเสร็จสิ้นภายในเดือนพฤษภาคมนี้ แต่ทุกอย่างก็เสร็จเร็วกว่ากำหนดด้วยวงเงินที่ต่ำกว่าที่คาดเอาไว้

อย่างไรก็ตาม แหล่งข่าวภายในของ Geely เผยว่า การซื้อขายกิจการในครั้งนี้ ทาง Geely จะต้องจ่ายมากกว่า 1,800 ล้านเหรียญสหรัฐฯ อย่างแน่นอน เพราะยังมีอีก 900 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 29,700 ล้านบาทรอให้ชำระ ซึ่งเงินจำนวนนี้จะเป็นค่า Work Capital สำหรับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่, การเตรียมเปิดตัวรถยนต์รุ่นใหม่ และการอัพเกรดไลน์ผลิตต่างๆ ซึ่งรวมแล้วเงินทุนที่ Geely จะต้องจ่ายในการดำเนินกิจการทั้งหมดอยู่ที่ 2,700 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือ 89,100 ล้านบาท

การซื้อวอลโว่เข้ามาอยู่ในเครือ ทาง Geely จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องของการบริหารจัดการ เพราะจะมีทีมบริหาร ทำหน้าที่ในการดำเนินธุรกิจของวอลโว่อยู่แล้ว ซึ่งทาง Geely จะแค่มองภาพรวม และการกำหนดนโยบายเหมือนกับที่ทางทาทา มอเตอร์ทำอยู่กับ แลนด์โรเวอร์ และจากัวร์

ส่วนโรงงานที่เมืองโกเตนเบิร์ก ประเทศสวีเดน และเกงค์ ที่เบลเยี่ยม ก็จะได้รับการวางให้เป็นหัวใจหลักในการผลิตของวอลโว่ สำหรับขายในตลาดยุโรป โดยที่ในตลาดจีน ทาง Geely จะมีการปรับนโยบายด้วยการทุ่มเงินลงทุน เพื่อปรับไลน์ผลิตในเมืองปักกิ่ง เพื่อยกระดับจำนวนการผลิตต่อปีของวอลโว่ให้ขึ้นมาอยู่ที่ 300,000 คัน ซึ่งเป็นตัวเลขในระดับเดียวกับที่ 2 โรงงานในยุโรป ผลิตรวมกันในปีที่ผ่านมา

การเข้ามาของวอลโว่ถือเป็นส่วนที่ช่วยเติมเต็มความทะเยอทะยานของ Geely ที่ต้องการยกตัวเองเป็นแบรนด์ระดับโลก โดยในปี 2015 ทาง Geely ตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะต้องเป็นผู้ผลิตรถยนต์ที่มีกำลังการผลิตในระดับ 2 ล้านคันให้ได้ ขณะที่ตัวเลขการผลิต ณ วินาทีนี้ของ Geely อยู่ที่ 330,000 คัน ซึ่งใกล้เคียงกับของวอลโว่