 ในช่วงที่โปรเจ็กต์ แม็คลาเรน F1 กำลังเดินหน้า ซึ่งก็อยู่ในช่วงปลายความสัมพันธ์ของแม็คลาเรนกับฮอนด้า (ซึ่งฮอนด้าประกาศยุติการสนับสนุนเครื่องยนต์ F1 และถอนตัวออกไปหลังจบการแข่งขันในปี 1992) เมอร์เรย์เล่าว่า เขาเคยไปเยือนศูนย์ R&D ของฮอนด้า ที่โตชิกิประเทศญี่ปุ่น และเคยยื่นข้อเสนอเพื่อขอให้ทางฮอนด้าสนับสนุนเครื่องยนต์ให้กับกับโปรเจ็กต์นี้ ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ วี10 หรือ วี12 ที่มีความจุ 4,500 ซีซี แต่ดูเหมือนว่าจะโดนปฏิเสธมา
และก็ในช่วงนั้นพอดีกับที่ทาง อีซูซุ กำลังสนใจเข้าร่วมการแข่งขัน F1 และพวกเขาได้พัฒนาเครื่องยนต์ F1 แบบ วี12 3,500 ซีซี โดยนำออกมาแล่นทดสอบกับตัวแข่ง 102B ของทีม โลตัส ซึ่งขับโดย จอห์นนี่ เฮอร์เบิร์ต โดยยึดสังเวียนของสนามซิลเวอร์สโตน เพื่อใช้ในการทดสอบรวมระยะทาง 250 กิโลเมตร... เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในปี 1991 และตัวเครื่องยนต์บล็อกนี้เองก็ถูกโชว์อยู่ในงาน โตเกียว มอเตอร์โชว์ ปลายปีนั้นด้วย
ส่วนหนึ่งที่อีซูซุเลือกโลตัส ก็เพราะมีข่าวระบุว่าพวกเขาค่อนข้างสนิทกับทางวิศวกรของโลตัส และในตอนนั้นเอง โลตัสก็กำลังมองหาเครื่องยนต์ สำหรับใช้ในการแข่งขันปี 1992 ด้วย ก็เลยเป็นเรื่องที่ทั้งคู่สามารถเติมเต็มซึ่งกันและกันได้
แต่สุดท้ายเรื่องนิ้ก็ไม่เกิดขึ้น เพราะว่าอีซูซุมีปัญหาทางด้านการเงินในการที่จะต้องสนับสนุนมอเตอร์สปอร์ต ที่จะต้องมีการลงทุนสูง สุดท้ายเรื่องก็เลยพับไป
มีการเปิดเผยว่า การทดสอบครั้งนี้มีพยานเพียงไม่กี่คน แต่ที่พวกเขาเล่าตรงกันคือ เวลาต่อรอบที่รถแข่ง 102B ซึ่งปกติวางเครื่องยนต์ วี8 ทำได้นั้น ใกล้เคียงกับเวลาต่อรอบที่รถแข่ง MP4/6 ของ แม็คลาเรน-ฮอนด้า ทำได้ในช่วงของการขับทดสอบ หรือ Free Practice |
